En dan...
En dan, dan staat die eerste kleur erop.
En dan wordt het spannend: wat wil die kleur, wat vraagt die?
Ik kan meegaan in het beeld wat dan al ontstaat: een lijn of een eerste vorm al of een 'uitloper'.
Of er is eerder een gevoel: een kleur kan er 'enthousiast' uitzien of 'moe'. Kan 'brutaal' voelen, van 'kom maar op', net zoals een lijn, vorm of 'uitloper' dat op kunnen roepen.
Dit is bepalend voor wat er verder gebeurt: voor de volgende kleur(en), voor de vormen die zullen ontstaan, voor de eenheid in het werk, voor het verhaal wat verteld wil worden, enzovoort. Het vraagt veel kijken en luisteren.
Zelfs de grootte van het werk wordt er door bepaald. De grootte wordt verrassend genoeg vaak ingegeven door het humeur of gevoel van het werk! En het kan soms een tijd duren voor er permissie komt het 'af' te verklaren. Permissie kan veranderen, verkleinen, verwijderen, vergroten, toevoegen en zelfs opnieuw beginnen betekenen.
Ik heb gemerkt dat in alle materialen en hulpmiddelen die ik gebruik leven huist. En een besef dat we alleen samen tot eenheid kunnen komen.
Als ik teveel wil of een resultaat of eindbeeld in mijn hoofd heb, gaan materialen en/of middelen letterlijk dwarsliggen: het lukt niet, het gaat niet, het werkt niet.
Pas als ik me (weer) bereid verklaar te voegen, kan de reis die verbeelden heet, voortgezet worden, ongeacht de uitkomst ervan.